ANNELIES STEINHAUER - HILVERSUM

"Nieuwbouw is het mooiste wat er is"

Annelies Steinhauer werd geboren op 31 juli 1945 in Amsterdam. In 1965 ging zij voor een opleiding vioolbouw naar Mittenwald (Duitsland). Daar leerde zij de vioolbouwer Jaap Bolink kennen. Ze vertrokken in 1967 samen uit Mittenwald, trouwden en werkten achtereenvolgens in Nederland, Engeland en Duitsland, voordat zij in 1970 terugkeerden naar Amsterdam. Sinds 1973 werkt en woont Annelies Steinhauer in Hilversum. Zij doet voornamlijk nieuwbouw.

"Het is de manier van leven die me zo bevalt, meer dan louter en alleen het vak. Ik doe iets waar ik veel plezier in heb en waar ik anderen plezier mee doe en heb dat bovendien altijd goed kunnen combineren met de opvoeding van kinderen en andere interesses. Die vrijheid vind ik een groot voorrecht, dat treft niet iedereen. Ik ben niet zo heel erg ambitieus, hoef niet zo nodig op de voorgrond te treden. Laat mij maar gewoon lekker werken en mooie dingen maken. Gelukkig kan dat.

Ik ben vanuit de muziek in de vioolbouw terechtgekomen. Ik heb van jongs af zelf muziek gemaakt. eerst piano en later viool. Ik begon er over na te denken hoe zo'n instrument gemaakt werd. Toen het moment van studie- of beroepskeuze naderde, wist ik heel zeker dat ik niet wilde gaan studeren. Ik wilde liever iets gaan doen waarbij ik zag wat ik deed, iets tastbaars. Tijdens een vakantie ben ik eens in Mittenwald gaan kijken, waar mijn viool vandaan kwam. Toen wist ik het: hiermee kon ik mijn liefde voor de muziek combineren met mijn behoefte iets te maken dat blijft.

Op school in Mittenwald leerde ik Jaap kennen, met wie ik sindsdien samenleef en -werk,. Nieuwe instrumenten bouwen is altijd ons ideaal geweest en dat vind ik nog steeds het mooiste wat er is. Dat doen we overigens ieder voor zich, hoor; we delen wel een atelier, maar hebben elk onze eigen klantenkring.

Reparaties en handel doen we ook, maar dat perken we in. Zo is wat wij altijd "ons winkeltje" noemen maar één dag in de week open voor mensen die zonder afspraak willen komen. Sommige reparaties doe ik met veel plezier, en de minder interessante werkjes zijn oon nuttig, goed voor de ervaring.

Bij nieuwbouw heb ik een klankbeeld in mijn hoofd en daar komt het resultaat meestal wel in de buurt. Het ideale instrument zul je waarschijnlijk nooit bouwen, maar het is wel goed, vind ik, om daarnaar te blijven streven. Niet alleen naar de ideale klank, trouwens, ik vind het ook het uiterlijk van een instrument heel belangrijk. Daarin laat ik me heel weinig beïnvloeden door andere bouwers, ook niet door grote namen. Een uitzondering is Jaap: hij is eigenlijk de enige die me wezenlijk inspireert. Natuurlijk is er de traditie en ben je gebonden aan een bepaalde maatvoering. Maar ik heb een bloedhekel aan klakkeloos imiteren. Het is niet dat ik daar geen respect voor zou kunnen opbrengen als het goed gebeurt, maar zelf wil ik graag mijn eigen fantasie gebruiken om iets te creëren. Voor mij is vioolbouwen dan ook niet slechts een ambacht. Het ambachtelijke is een middel om wat je in je hoofd hebt te kunnen uitvoeren.

Als een klant een instrument bij me bestelt, laat ik hem of haar zelf het hout uitzoeken. Van tevoren heb ik dan een aantal stukken klaargelegd, waarvan ik denk dat ze bij die persoon passen. Van het hout dat ze kiezen, gaat een foto in het boekwerkje dat ik over de wording van elk instrument maak. Klanten hebben meestal ergens een instrument van me gehoord waar ze iets mee hebben. Zoiets willen ze dan ook. Garanties dat het ook echt precies zo wordt, geeft ik niet, ze zijn dus niet verplicht tot koop. Ik maak wat ik maak. Het enige waarop klanten invloed hebben, is de kleur van de lak, de maat en de halsdikte en soms de sleutels. Verder claim ik alle vrijheid.

Of ik ook iets niet leuk vind aan dit vak ? Ik geloof het niet. Of toch... Als ik op een "winkeldag" een snaar verkoop en ik weet de prijs niet. Dat ik dan in een lijst moet opzoeken wat ie kost; vreselijk vind ik dat!

 

- Tekst : Ellen Hooijen -